Parkinsonova bolest se tiho prikrada godinama pre nego se jave primetni simptomi zbog kojih se oboleli javlja lekaru. Tokom tih godina polako, ali mnogo brže nego kod zdravih osoba, nestaju nervne ćelije u mozgu koje proizvode dopamin i kod gubitka 70-80% ovih ćelija javljaju se simptomi koji ukazuju na bolest.
Dijagnoza Parkinsonove bolesti ne postavlja se na osnovu testa, već zahteva pažljiv lekarski pregled u kome lekar utvrđuje da li kod osobe postoje kardinalni znaci bolesti.
U ranim fazama PB, simptomi mogu da se preklope sa simptomima nekih drugih bolesti, što može dovesti i do postavljanja pogrešne dijagnoze. Dijagnostička tačnost je veća od 90%, ako dijagnozu postavlja neurolog specijalista za poremećaje pokreta.
Prema kriterijumima Movement Disorder Society dijagnoza “Idiopatska PB”(izraz idiopatska znači da se ne zna uzrok bolesti) zahteva sledeće kliničke kriterijume;
- obavezno prisustvo kardinalnog motoričkog simptoma usporenost (bradikinezija) i najmanje još jednog kardinalnog motoričkog simptoma:
- tremor u mirovanju,
- mišićna rigidnost,
- posturalna nestabilnost, ako se dijagnoza postavlja u kasnijem toku bolesti.
Ovim motoričkim simptomima mogu da prethode nemotorički:
- Gubitka čula mirisa (anosmija),
- Opstipacija (zatvor),
- Depresija i
- Poremećaj sna u REM delu sna.
Klinički pregled kod sumnje na Parkinsonovu bolest obuhvata detaljnu procenu motoričkih i nemotoričnih simptoma, analizu medicinske istorije i fizički pregled kako bi se dijagnostikovala bolest i isključili drugi oblici parkinsonizma ili slična stanja.
Na pregledu, najpre kroz razgovor, pacijent opisuje kako su simptomi započeli, koje aktivnosti su otežane, da li se simptomi menjaju tokom dana i sl.
Lekar traži dva od tri kardinalna motorička simptoma bolesti, odnosno simptoma koji su osnovni za dijagnozu i prepoznavanje bolesti.