Terapija za Parkinsonovu bolest mora biti prilagođena svakom pacijentu pojedinačno, uzimajući u obzir stadijum bolesti, dominantne simptome i potencijalne neželjene efekte lekova.
Glavne kategorije lekova koji se koriste u lečenju Parkinsonove bolesti su:
- Levodopa i kombinacije sa inhibitorima dopa-dekarboksilaze. Levodopa je najefikasniji lek i osnovni tretman za većinu pacijenata sa Parkinsonovom bolešću. U mozgu se pretvara u dopamin, čime nadoknađuje manjak ovog neurotransmitera. Često se koristi u kombinaciji sa nekim inhibitorima (kao što je karbidopa), koji sprečavaju razgradnju levodope pre nego što dospe do mozga.
- Dopamin agonisti. Ovi lekovi imitiraju efekat dopamina u mozgu i aktiviraju dopaminske receptore. Često se koriste u ranim fazama bolesti ili kao dodatak levodopi kako bi se postigla bolja kontrola simptoma i i da bi se smanjili neželjeni efekti dugotrajne upotrebe levodope.
- Inhibitori MAO-B. Ovi lekovi blokiraju enzim koji razlaže dopamin u mozgu. Njihova primena može produžiti dejstvo dopamina i smanjiti potrebu za povećavanjem doze levodope.
- Inhibitori COMT. Oni inhibiraju enzim koji razgrađuje levodopu, čime povećavaju dostupnost levodope i dopamina u mozgu.
- Antiholinergici. Antiholinergici su posebno korisni kod pacijenata kod kojih tremor dominira nad drugim simptomima. Deluju tako što smanjuju efekat acetilholina i pomažu u uspostavljanju bolje ravnoteže između dopamina i acetilholina.
- Amantadin. Amantadin može biti koristan za kontrolisanje tremora i ublažavanje motoričkih komplikacija kod pacijenata na levodopi. Deluje tako što ima blage dopaminske i antiglutaminske efekte, što doprinosi smanjenju diskinezija kod pacijenata.